Share on Social Media

273 என்பது இலக்கு, 75 ஓவர்கள் கைவசம் என்ற நிலையில் இறங்கியது இங்கிலாந்து. பர்ன்ஸ் மற்றும் சிப்லி களமிறங்கினர். போன முறை ஓப்பனிங்கில் சோபிக்கத்தவறிய சிப்லி, புஜாராவினைப் போட்டியின்முன் பார்த்து வந்தாரோ என்னவோ, பந்துகளை உண்டே பசியாறிக் கொண்டிருந்தார். ‘சுலபமான இலக்குதான்… முயன்றாவது பார்க்கலாம்’ என்ற எண்ணமே இல்லாமல்தான் ஆடிக் கொண்டிருந்தது இங்கிலாந்து.

பேர்ஸ்டோ, ஸ்டோக்ஸ், பட்லர் போன்ற வீரர்களை முதல் இன்னிங்ஸ் மிஸ் செய்ததோ இல்லையோ, இரண்டாவது இன்னிங்ஸ் ரொம்பவே தவறவிட்டது. ரூட் மட்டுமே வெல்ல வேண்டுமென்ற நோக்கத்தோடு ஆடியிருந்தது வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது.

ஒருவேளை, ஸ்டோக்ஸோ இல்லை பட்லரோ இருந்திருந்தால், கொஞ்சமேனும் அடித்து ஆடும் நம்பிக்கை முன்வரிசை பேட்ஸ்மேன்களுக்கு வந்திருக்கும். அப்படியில்லாததால், சிப்லி எங்கே தனது விக்கெட் வீழ்ச்சி நிலச்சரிவாய் அனைத்து விக்கெட்டுகளையும் வீழ்த்திவிடுமோ என நினைத்தார்போல! ‘நமக்கேன் வம்பு’ என்பதைப் போல், 200 பந்துகளுக்குமேல் சந்தித்து, அரைசதம் கடந்து ஆறுதல்பட்டுக் கொண்டார்.

ஒரு கட்டத்தில் எல்லாம், 20 ஓவர்களில் 137 ரன்கள் தேவை. கைவசம் 8 விக்கெட்டுகள் என துரத்தக்கூடியதாகவே இலக்கு இருந்தது. இங்கிலாந்து இன்ஜின் சூடேறி வேகமாக ஓடவும், ஒரு இருக்கைநுனி போட்டியைக் காணவும் ரசிகர்களும் ஆவலாக இருந்தனர். ஆனால், அந்த இன்ஜின் இறுதிவரை ஓடவேயில்லை.

மறுபுறம் நியூசிலாந்து பௌலர்களும் 70 ஓவர்களை உயிரைக்கொடுத்து வீசியிருந்தனர். வில்லியம்சனும் பௌலிங் மாற்றங்களை, செய்து கொண்டேதான் இருந்தார். இரண்டு ஓவர்களைக்கூடதானே வீசிப்பார்த்தார். ஆனால், சிப்லி சிக்கவே இல்லை. தனது பௌலர்களுக்கு பயிற்சியாக இருக்கட்டுமென சில ஓவர்கள் வீசவைத்தார் வில்லியம்சன். கடைசியில், வேறுவழியின்றி, இரு கேப்டன்களும் கைகுலுக்கி, அடுத்த போட்டியில் “எட்ஜ்பாஸ்டனில் சந்திப்போம்!” எனச் சொல்லி விடைபெற, போட்டி டிராவானது.

Thanks for the source

Share on Social Media

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *