Share on Social Media

பிரச்னைகள் கூடும்போது நாம் எல்லோருமே, ’எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு எங்காவது ஓடிப்போக வேண்டும் போல் இருக்கிறது’ என ஒருமுறையாவது சொல்லி இருப்போம். அப்படி தோழிகளிடம் வாட்ஸ்அப்பில் சொல்லிய ஒருநாள் அதே மனநிலையுடன் இருந்த மற்றவர்களுடனான உரையாடல் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு ஓடுவது சாத்தியமில்லை. ஆனால் நாம் பெண்கள் மட்டும் எங்காவது போய் வருவோம் என்று முடிவானது. பெரிதாக திட்டங்கள் இல்லாமல் நான்கு பெண்கள், ஐந்து நாட்கள் ரயில் பயணமாக சென்னை – விசாகப்பட்டினம் – புபனேஷ்வர் வரை சென்று திரும்பினோம். பெண்கள் மட்டும் தனியாக செல்வதை குடும்பத்தினர் ஆரம்பத்தில் அனுமதிக்கவில்லை. முதலில் திட்டமிடாத பயணமாக முடிவானது. குடும்பத்தில் உள்ளவர்களின் கட்டாயத்தினால் ரயிலில் இருக்கைகள் முன்பதிவு செய்ய வேண்டி இருந்தது. மற்றபடி இன்று நினைத்துக் கொண்டாலும் புத்துணர்வும், தைரியமும் கொள்ளும் அளவு வாழ்வின் மிகப்பெரும் அனுபவங்களை தந்தது தனித்து பயணித்த வெறும் ஐந்து நாட்கள்.

பெண்கள் பயணம்

பெண்கள் பயணம்

ஆனந்த விகடனில் தொடராக வந்த ‘ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால்’ கட்டுரைத் தொகுப்பில் ஜெயராணி எழுதியிருக்கும் இரண்டு விஷயங்களை நான் அந்த பயணத்தில் உணர்ந்திருக்கிறேன்.

”தயக்கம் இன்றி தலைநிமிர்ந்து நடக்கும் பெண்ணைச் சீண்ட ஆண்கள் துணிவது இல்லை என்பதை, பயணங்களில்தான் கற்க முடியும்.”

”பயணங்கள், உங்களுக்கு மனிதர்களை அறிமுகம் செய்கின்றன… ஆண்களை அல்ல. ஆம், ஆணோ… பெண்ணோ… நாம் ஒரு பயணியாகும்போது பாலற்றவர் ஆகிவிடுகிறோம்.“

பயணங்கள் பாலற்றவர்களாக மட்டுமல்ல, சாதி, மதம், வர்க்கம் கடந்தவர்களாகவும் ஆக்குகின்றன. வெவ்வேறு ஊர்களுக்கு பயணம் செய்யும்போது அவ்வூரின் மக்கள் அவர்களின் மொழி, உணவு, பண்டிகைகள், வாழ்வியல் முறைகள் நம்மீது பாதிப்பு ஏற்படுத்துகிறார்கள். நம்மை சுற்றி இருக்கும் குறுகிய வட்டம் உடைந்து நாம் இனம், மதம், சாதி, ஊர் எல்லாவற்றையும் கடந்து ’மானுட நேசத்தை’ மட்டுமே உணர்வோம்.

Thanks for the Source

Share on Social Media

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *