Share on Social Media


எனக்கு ஒரு வருடத்துக்கு முன் காதல் திருமணம் முடிந்தது. என் வீட்டில் நான் ஒரே பெண், கணவர் வீட்டில் அவர் ஒரே பையன். நான்கு ஆண்டுக் காதல் இரு வீட்டின் சம்மதத்துடன் திருமணத்தில் முடிந்தது.

திருமணத்துக்கு முன்பே, நானும் என் கணவரும் மெச்சூரிட்டியுடன் எங்கள் எதிர்கால வாழ்க்கை பற்றி பல விஷயங்களைப் பேசி முடிவெடுத்துக்கொண்டோம். அதில் ஒன்று, எங்கள் பெற்றோர் பற்றியது. இருவருமே வீட்டுக்கு ஒரே பிள்ளை என்பதால், என் பெற்றோரை அவரும், அவர் அம்மாவை (அப்பா உயிருடன் இல்லை) நானும் நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று பேசினோம். அதேபோல, திருமணத்துக்கு முன்பே நான் அவர் அம்மாவை `அம்மா’ என்றே அழைக்கத் தொடங்கி, `உங்களுக்கு ஒரு மகளாக நான் இருப்பேன்’ என்று உறுதியளித்தேன். என் கணவரும் என் பெற்றோரை அம்மா, அப்பா என்றே அழைத்து, `உங்களுக்கு ஒரு மகனாக நான் இருப்பேன்’ என்று நம்பிக்கை கொடுத்தார்.

Marriage (Representational Image)

Marriage (Representational Image)
Photo by Kumar Saurabh from Pexels

என் கணவரின் அம்மா சொந்த ஊரில் அரசுப் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணிபுரிகிறார். என் அப்பா எங்கள் சொந்த ஊரில் தொழில் பார்க்கிறார். நானும் கணவரும் சென்னையில் பணிபுரிவதால் திருமணத்துக்குப் பின் சென்னைக்கு தனிக்குடித்தனம் வந்தோம். இருவரின் பெற்றோரும் அவ்வப்போது எங்களைப் பார்க்க வந்து போவார்கள்.

இந்நிலையில், என் மாமியார் மீது நான் காட்டும் அன்பு என் அம்மாவுக்கு பொஸசிவ்வாக உள்ளதும், என் நிம்மதியைப் பறிக்கும் அளவுக்கு அது வளர்ந்துகொண்டே வருவதும்தான் இப்போது என் பிரச்னை. திருமணத்துக்குப் பின்பு, `உன் மாமியாரை ஏன் அம்மானு கூப்பிடுற? அத்தைனு கூப்பிடு’ என்றார் என் அம்மா. அப்போது நான், `என் வீட்டுக்காரர் உன்னை எப்படி அம்மானு கூப்பிடுறாரோ, அப்படித்தான் நானும் அவங்களைக் கூப்பிடுறேன். இதுல என்ன இருக்கு?’ என்றேன். `அம்மா அம்மாதான், அத்தை அத்தைதான். அத்தையால எப்பவும் அம்மா ஆக முடியாது. சீக்கிரமே அவங்க மாமியார் குணத்தை உங்கிட்ட காட்டுவாங்க. அப்போ தெரியும்…’ என்று சிடுசிடுத்தார் அம்மா. நான் அப்போது அதைப் பெரிதாகக் கண்டு கொள்ளவில்லை.



Source link

Share on Social Media

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *