Share on Social Media

“அம்மா அவுங்க காலேஜ் நாள்கள்ல கூடைப்பந்தாட்ட வீராங்கனையா இருந்தாங்க. ஆனாலும், தொடர்ச்சியா அவுங்களால அதை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துட்டு போக முடியல. அதோட நீட்சியாதான் அம்மா என்னையும் விளையாட்டுத்துறைக்குள்ள சேர்த்துவிட்டாங்கன்னு நினைக்கிறேன். இதை அம்மாவோட கனவு ஆசைன்னு சொல்றத விட அதை எனக்கான வழிகாட்டுதல்னுதான் சொல்லணும்.

முதன் முதல்ல ரைஃபிள் கிளப்ல கொண்டு போயி சேர்த்தது மட்டும்தான் அம்மாவோட வேலையா இருந்திருக்க முடியும். அதுக்குப்பிறகு எனக்கே அதுல இன்னும் ஆசை வர ஆரம்பிச்சது. சுத்தி இருக்கறவங்க துப்பாக்கியில புல்லட் லோடு பண்றது, எந்தத் தொந்தரவும் இல்லாம எல்லா கவனத்தையும் விளையாட்டு மேல செலுத்துறதுன்னு எனக்கு ரொம்பவே பிடிச்சுப்போச்சு! இதுதான் நான் துப்பாக்கி சுடுதலை இன்னும் அதிகமா நேசிக்க காரணம்” அத்தனை நிதானமாகப் பேசுகிறார் சமிக்‌ஷா.

“அம்மாவும் அப்பாவும் இன்ஜினியரா இருக்காங்க. ஆனா, அப்பாவுக்கு டெல்லியில வேலை. அம்மா, இங்க மதுரைல ஸ்போர்ட்ஸ் கடை வச்சிருக்காங்க. எனக்கு ஆறு வயசா இருக்கும்போதே ஸ்போர்ட்ஸ்ல எனக்கான இடத்தை தேர்ந்தெடுக்கணும்னு காத்திருந்திருந்தாங்க. ஆனா, துப்பாக்கி சுடுதல்னா அதுக்கு குறைந்த பட்ச வயது தகுதியே பத்து வயசாகிருக்கணும். முதன் முதலில் என்னைய மதுரை ரைஃபிள் க்ளப்ல போயி சேர்த்தப்போ எனக்கு ரொம்பவே புதுசா இருந்துச்சு. ஆனா, ஆரம்ப நாட்கள்ல துப்பாக்கியைத் தூக்குறதுக்கே சிரமமா இருந்துச்சு. என்னோட உடல் அதோட எடையைத் தூக்க ஒத்துழைக்கல. முதல் ஒரு 15 நாள் ரொம்பவே கஷ்டப்பட்டேன். ஆனாலும் எனக்கு அது பிடிச்சிருந்துச்சு. அந்த விருப்பம் குடுத்த உத்வேகத்துலயே ஃபிட்னஸ் மேல ரொம்பவே கவனம் செலுத்த ஆரம்பிச்சேன். அது எனக்கு நல்லாவே கை குடுத்துச்சு. அப்புறம் எல்லாமே டப் டப் தான்! கூடவே பயிற்சியாளர் வேல் ஷங்கர் சார் குடுத்த நம்பிக்கையும்தான் அடுத்தடுத்த கட்டத்துக்கு முன்னேற உதவுச்சு.”

Thanks for the source

Share on Social Media

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *