Share on Social Media


ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன் கொரோனாவுக்கு என் அப்பா, அம்மா இருவருமே பலியாகிவிட்டனர். அந்தத் துயரத்தில் இருந்தே ஆறித் தேறி என்னால் வர முடியாத நிலையில், மேலும் மேலும் துன்பங்கள் என்னைச் சூழ்ந்தன. புகுந்த வீட்டில் என் அப்பாவும், அம்மாவும் மறைந்த பிறகு சூழ்நிலை மொத்தமாக மாறிப்போனது. அப்பா, அம்மா இருந்தபோது பெரியவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று அவர்கள் வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்டிருந்த என் அண்ணிகள், அவர்கள் மறைவுக்குப் பிறகு ஆளுக்கொரு பக்கமாக நின்று சண்டை, சச்சரவுகள் என்று வளர்த்தனர். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பிரச்னையைச் சொல்லி சண்டை போட்டாலும், அவர்கள் மூவர் கேட்டதும் ஒன்றுதான்… தனிக்குடித்தனம். என் அண்ணன்களுக்கு அதில் உடன்பாடு இல்லை என்றாலும், ஒரே இடத்தில் மனக்கசப்புடனும், மனைவிகள் தினம் தினம் தங்களுடன் சண்டை போடுவதால் நிம்மதி இழந்தும் இருப்பதற்குப் பதிலாக, தனியாகச் சென்றுவிடலாம் என்று முடிவெடுத்தனர். அப்பா, அம்மா மறைந்த ஆறாவது மாதம் நடு அண்ணனும் சின்ன அண்ணனும் தனிக்குடித்தனம் சென்றுவிட, பெரிய அண்ணன் நாங்கள் வசித்த வீட்டிலேயே வசிக்கிறார்.

Woman (Representational Image)

Woman (Representational Image)
Image by Jeyaratnam Caniceus from Pixabay

அண்ணன் குடும்பங்கள் எல்லோரும் ஆளுக்கொரு திசையில் இருக்க, என் நிலைமைதான் அநாதரவாகிவிட்டது. அண்ணிகள் மூவருமே என்னை அரவணைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைக்காமல், அண்ணன்களை என்னிடம் பட்டும் படாமல் இருப்பதுபோல நடந்துகொள்ள வைக்கின்றனர். குறிப்பாக, பிறந்த வீட்டுக்குப் போய் தங்கிவிட்டு வருவது என்ற பெரிய சந்தோஷத்தை இழந்து நிற்கிறேன். எந்த அண்ணன் வீட்டுக்குச் சென்றாலும் சில மணி நேரங்களில் கிளம்பிவிடும் ஒரு விருந்தினர்போலவே நடத்தப்படுகிறேனே தவிர, எங்குமே என்னால் இரண்டு நாள்கள் தங்கிவர முடியவில்லை.



Source link

Share on Social Media

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *