Share on Social Media

நம் குடும்பத்தினருக்கோ, உறவினர்களுக்கோ, நண்பர்களுக்கோ யாராவது ஒருவருக்கு கோவிட்-19 தொற்று ஏற்பட்டுவிட்டால்கூட நமது நிம்மதி போய்விடுகிறது. அவர்கள் குணமடைந்து இயல்புக்குத் திரும்பும் வரை நாம் நாமாக இருப்பதில்லை. அதிலும் மரணங்கள் ஏற்பட்டுவிட்டால் கேட்கவே வேண்டாம். அந்தச் சூழலிலிருந்து விடுபடுவது மிகவும் சிரமமாகிவிடுகிறது. வீட்டில் ஓரிருவரைப் பார்ப்பதற்கே இவ்வளவு சிரமப்படுகிறோம்.

முன்களப் பணியாளர்களான மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள் நிலையை எப்போதாவது நினைத்துப் பார்த்திருக்கிறோமா? மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்தது முதல் நோயாளிகளின் கதறல், திணறல், வலி, மரண ஓலங்கள் எனத் தினம்தோறும் அதுபோன்ற சூழலுக்குள் நுழைந்து வெளியேறுகிறார்கள். மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டுக்குச் சென்றால் நம் குடும்பத்தினருக்கு நம்மால் ஏதாவது ஆகிவிடுமோ என்ற குற்றவுணர்ச்சி வேறு. தொடர்ந்து சுமார் ஓராண்டுக்கும் மேலாக இதுபோன்ற நிலையிலேயே மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள் இருப்பதால் அவர்களில் பலர் தீவிர மனஅழுத்தத்துக்கு ஆளாகியுள்ளனர்.

மனஅழுத்தத்திலிருக்கும் மருத்துவர்களைப் பற்றிய ஒரு மருத்துவரான என்னுடைய நேரடி ரிப்போர்ட் இது.

 ஜெயஸ்ரீ ஷர்மா

ஜெயஸ்ரீ ஷர்மா

டாக்டர் சௌமியா பரபரப்பாக அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தார். அன்று இரவு பணிக்கு வர வேண்டிய மற்றொரு மருத்துவருக்கு கோவிட்-19 பாசிட்டிவ் என உறுதியானதால் அவரால் பணிக்கு வர முடியவில்லை. அதனால் தன்னுடைய முறை இல்லாவிட்டாலும் சௌமியா பணிக்குச் சென்றார். பாதுகாப்பு கவசம் வழக்கமான வேகத்தில் பணி செய்யவிடாமல் தாமதப்படுத்தியது. இரவு நேரத்தில் ஒரே சமயத்தில் இரண்டு நோயாளிகளுக்கு ரத்தத்தில் ஆக்ஸிஜன் அளவு குறைந்ததால் மூச்சுவிட மட்டுமல்ல உயிர்பிழைக்கவும் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

யாருக்கு முதலில் உதவுவது? பணியில் இவர் மட்டுமே இருக்கிறார். ஒரு விநாடி யோசித்து இருவரில் வயது குறைவான, பிழைத்துவிடக் கூடும் என்ற 48 வயது நோயாளியைக் கவனிக்கத் தொடங்குகிறார். அவருக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்து அவர் சிறிது பாதுகாப்பான நிலைக்கு வந்ததும் அடுத்த நோயாளியை நோக்கி ஓடினார் சௌமியா.

Thanks for the Source

Share on Social Media

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *