Share on Social Media

சிறு நகரத்தில் வளர்ந்த பெண் நான். பள்ளிப் படிப்பை முடித்தபோது, பொறியியல் கல்லூரிப் படிப்பை சென்னையில் ஒரு கல்லூரியில், விடுதியில் தங்கிப் படித்தேன். கட்டுப்பாடுகள், கண்காணிப்புகள் என்று எங்கள் நகரின் வீதிகளில் தயங்கித் தயங்கி வலம் வந்த எனக்கு, அந்த மெட்ரோபாலிட்டன் நகரம் தந்த சுதந்திரம், வாய்ப்புகளுக்கான திசைகள், உலகத்தின் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்கள் மற்றும் வாழ்வியல் மாற்றங்களுக்கு ஈடுகொடுக்கும் லைஃப்ஸ்டைல் எல்லாம் மிகவும் பிரமிப்பாகவும் பிடித்தமானதாகவும் இருந்தது.

படிப்பை முடித்தபோது, அந்த நான்கு வருடங்களில் எனக்குள் எக்கச்சக்க மாற்றம், முன்னேற்றம். என் உலகமே விரிவடைந்திருந்தது. அறிவுத் தளத்தில் இருந்து மக்களுடன் பேசிப் பழகும் சோஷியலைஸிங் வரை, ஒரு கூட்டுப்புழுவாக இருந்த என்னை சென்னை வண்ணத்துப்பூச்சி ஆக்கி இருந்ததை உணர்ந்தேன். சென்னை, பெங்களூரு, ஹைதராபாத் போன்ற பெருநகரத்தில் வேலைக்குச் சேர வேண்டும் என்ற கனவுடன் இருந்தவளுக்கு, படிப்பை முடித்த கையோடு வீட்டில் திருமணப் பேச்சை எடுத்தனர்.

Woman (Representational Image)

Woman (Representational Image)
Image by StockSnap from Pixabay

இதய நோயாளியான அப்பா, எனக்குப் பின் தங்கையையும் என் பெற்றோர் கரையேற்ற வேண்டிய பொறுப்பு என்று எல்லா மிடில் கிளாஸ் குடும்பங்களையும் போல என் குடும்பத்திடமும், என்னை திருமணத்துக்கு தாமதிக்காமல் சம்மதிக்க வைக்கப் பல காரணங்கள் உள்ளன. `சரி… சென்னை, பெங்களூரு, ஹைதராபாத், மும்பைனு வேலையில இருக்குற ஒரு மாப்பிள்ளையா பாருங்க…’ என்று என் பெற்றோரிடம் கூறினேன். அவர்கள் அதை சீரியஸாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

வரும் வரன்களில், பெரிய சிட்டியில் இருக்கும் மாப்பிள்ளைக்கு மட்டுமே ஓ.கே சொல்வோம் என்ற திட்டத்துடன் நான் இருந்தேன். ஆனால், அப்படி வந்த இரண்டு, மூன்று வரன்கள் வேலை, குடும்பம், பழக்கவழக்கம் என்று பிற காரணங்களுக்காக எங்களுக்குப் பிடித்ததாக இல்லை.

Thanks for the Source

Share on Social Media

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *